یکی از روزنامه نگاران اقتصادی در مورد مطلب " برندهای بی شخصیت" کامنت گذاشته اند و به این نکته اشاره کرده اند که تا اقتصاد آزاد نداشته باشیم نباید توقع بیشتری داشته باشیم و برندهای آلمانی و ژاپنی که مثال زده بودم به دلیل این که در اقتصاد آزاد متولد شده اند شخصیت دارند و...
با این حرف تا حدودی موافقم، اما مگر نه اینکه شرکت های دولتی و شرکت هایی که به نوعی به دولت وابسته هستند بیشترین ثروت را دارند؟ مگر این نیست که شرکت های دولتی بیشترین هزینه تبلیغاتی را می کنند؟ چند دقیقه تلویزیون را روشن کنید، ببینید چند درصد تبلیغات به این شرکت ها اختصاص دارد. چند تا محصول دولتی رقیب هم می بینید؟ ساده ترینش همین ایران خوردو و سایپا یا رقابت پودرهای لباسشویی دولتی است.(پاکسان و تولی پرس بیشترین رقابت را دارند و هر دوشان به بنیادهای فلان و بهمان تعلق دارند). مگر نمی شود در همین رقابت، برندهایشان شخصیت پیدا کنند؟
مگر همه این شرکت هایی رقیب هم هستند و پول بابت تبلیغات خرج می کنند دولتی هستند؟ این همه چیپس و پفک تولید و تبلیغ میشود، چرا یک کدامشان روی مزه کار نمی کنند و نمی گویند ما متنوع ترین محصولات را از نظر مزه داریم؟ چرا یکی شان نمی گوید سلامت ترین را تولید می کند؟
همه چیز را که نمی شود به دولت و نظام اقتصادی ربط داد. اگر اینجوری باشد باید بگوییم، چی توز و مزمز و اشی مشی باید صبر کنند ایران وارد سازمان تجارت جهانی شود، کارخانه چیپس پرینگل و چیتوز و... در ایران افتتاح شود و آن وقت آنها در چنین بازاری رقابت کنند،آن وقت که دیگر چیزی از این شرکتها نمی ماند، حتی خاطره شان...نه خیر رقابت خیلی وقت است شروع شده.روزهایی که همه چیز فله ای بود و برندی وجود نداشت تمام شده. دیگر همه چیز را در کیسه پلاستیک، از روغن و مرغ و رب گوجه فرنگی گرفته تا کبریت، نمی فروشند. یادتان می آید زمان جنگ کبریت را در کیسه میریختند و یک تکه سمباده هم می دادند و بعدها قوطی کبریت هایی درست کرده بودند که هزار خلال داشت و به کبریت های تلویزیونی معروف شده بود؟ می گفتند ژاپنی ها تلویزیون می سازند اندازه قوطی کبریت، ما قوطی کبریت می سازیم اندازه تلویزیون. به قوطی کبریت های وطنی که این روزها تولید می شوند نگاه کنید، تبلیغات شرکت ها یا بهتر است بگوییم رقابت شرکت ها وارد جیب ایرانیان شده.
بگذریم... شاید بعدا به تفصیل در این مورد بنویسم.